Je woont niet zomaar ergens

Met een glas rode wijn zit ik aan tafel te bedenken wat er vandaag precies gebeurd is. Gisteravond was ik erg blij met het bericht dat ik vandaag mee mocht zeilen naar Borkum. Al langere tijd keek ik hier naar uit maar ineens zag ik in mijn agenda de vergadering staan van GroenLinks. Met grote teleurstelling vertelde ik dat ik niet mee kon zeilen. De tocht naar Borkum zou ik nog redden, maar ik zou pas morgen terug zijn. Helaas. Direct begon ik aan mezelf te twijfelen. Ben ik wel geschikt? Straks moet ik vaker leuke avonturen afzeggen.

Vanavond hebben we afscheid genomen van Ate Flapper. Hij was 3 jaar lang voorzitter van GroenLinks Oldambt en heeft zich hier en provinciaal goed ingezet voor de partij. Hij en zijn vrouw hebben ervoor gekozen om te verhuizen naar de kinderen en kleinkinderen in het westen van het land. Want de rol van opa, oma, papa en mama is best lastig te vervullen op zo’n grote afstand.

Toen de boodschap ongeveer twee maanden geleden kwam dat Ate weg zou gaan was bij GroenLinks Oldambt duidelijk dat niemand van de bestuursleden het zag zitten om de rol op zich te nemen. De ogen waren die avond op mij gericht en ik gaf aan dat ik er wel over na wilde denken. Pas sinds 2017 ben ik lid van de partij en ik kom net een jaartje kijken. Politiek is nieuw voor mij, ik ben een groentje ūüėČ en ik ben er zelf nog niet helemaal over uit wat ik kan betekenen voor Oldambt. Ook al ben ik hier geboren en getogen, mijn hele volwassen leven ben ik weg geweest tot vorig jaar na mijn wereldreis. Daarnaast ben ik een boek aan het schrijven en dat heeft ook prioriteit.

Na een week zou Ate me bellen. Precies die dag staat ineens een man voor het havenkantoor waar ik werk. Het blijkt Ronald Lubbers te zijn. Hij verteld dat hij een documentaire maakt over Waterlanders en op zoek is naar interessante verhalen van mensen met water. Op het moment dat ik begin te vertellen over mijn zeilverhaal op de Stille Oceaan vraagt hij direct of hij zijn microfoon mag pakken. Ook al sta ik niet zomaar te springen om op tv te komen, zijn oprechte interesse en iets in zijn ogen en houding voelen vertrouwd. Onze ontmoeting voelt echt, oprecht en goed en het gesprek daarna werd persoonlijk en emotioneel. Uiteindelijk blijkt dat we veel gemeen hebben en hij vertelt dat hij vroeger adviseur was voor GroenLinks. Naast het feit dat hij ook een gele motor heeft en graag verhalen deelt is dit nog een overeenkomst.

Die middag voelt het even zoals in Nieuw-Zeeland. Puzzelstukjes vallen op hun plaats. Mijn keuze wordt direct be√Įnvloed door deze kleine richtingwijzers die het leven me lijkt te geven. Als niet veel later Ate belt vertel ik dat ik het eerst wel een jaar wil proberen met als resultaat dat ik vanavond met 8 van de 8 stemmen gekozen ben tot nieuwe voorzitter van GroenLinks. De twijfels die ik vanochtend nog even had vielen vlak voor de vergadering direct van me af toen ik een interview las, in NRC Weekend, van Wouter van Noord met schrijver en New York Times-columnist David Brooks. De tekst heb ik vanavond voorgelezen en wil ik graag ook met jullie delen. Mijn visie op mijn nieuwe taak:

“Wat heeft u geleerd over wat een goed leven is?”

“Dat je niet de hele tijd moet proberen het stuur in handen te houden en alles te plannen. Het leven draait erom om in staat te zijn de controle op te geven, jezelf beschikbaar te maken voor anderen. Het draait om diepe verbintenissen met andere mensen, commitments. Leven is een kwalitatieve opgave, geen kwantitatieve.
In een goed leven heb je geen huwelijk dat erom draait wat jij eruit haalt, maar een huwelijk waarin je leeft en sterft voor elkaar. Je jaagt geen carri√®re na maar volgt een diepe professionele roeping om een probleem op te lossen voor anderen. Je hebt niet zomaar meninkjes, maar onderschrijft een coherente levensfilosofie of religie. Je woont niet zomaar ergens, maar je helpt om de wijk waarin je leeft sterker te maken.”

Bron: NRC Weekend, pagina 19