Almost home?

This has been the most difficult story to write. It took the whole day and I’ve been taking walks and watching bunny’s, did some meditation and cleaned the pond in between. My feelings were very intense the last week. I’ve been confused, emotional and sad. My traveling will soon be finished but I fell in love with it. Mother Nature, the universe, creation has inspired and captured me.

While I’m eating a Dutch speculaas koekje I’m thinking about the last week; my return trip from California to Pennsylvania. Monday I’ll fly to Iceland to travel for six days with my high school friend Evelien and then we’ll fly back to Amsterdam. There my family will pick me up from Schiphol airport where we said goodbye 370 days ago. It’s just a long holiday I said that day. Well… it has become a lot more than that.

Last week Saturday, after my visit to the Sierra Buttes, I left Gary’s beautiful place Taylorsville in California. (The beaver and dear pictures are his, and the crashed airplane… the two pilots were ok.) I decided to stop at Wendover in western Utah because Salt Lake City would be just a little bit too far. I thought there would be nothing interesting in Wendover but 10 minutes after I arrived my couchsurfing host Johny from Slovakia showed that the Bonneville Salt Flats were there! Imagine a classroom filled with a white dry salty floor and being an small mouse standing at the entrance of the room. And then add some mountains in the back and imagine that it’s very windy. It’s a unique, unusual part of nature that you can only understand if you’ve been there. The size of the place just doesn’t fit in any picture.

Just like one day later, when I went to my second stop for my return trip; Moab. After enjoying the sunset at the double arches – in the Arches National Park – we drove on a long and very bumpy dirt road to the edge of a canyon in the middle of the desert and slept under the desert stars. For a moment I thought about sailboat Taya. At the middle of the ocean I had the same ‘awe’ feeling. When we woke up at sunrise I was even more impressed with another overwhelming great view. Some truly mesmeric memories that I will never forget. Impossible to put in a frame. Maybe I should’ve been a cowboy? Enjoying campfires, country songs, sleeping out all night beneath the desert stars and don’t worry about politics or solving the world’s problems.

After this experience it became even harder to leave and I knew I only had a couple days riding left and would soon be on my way back to the Netherlands.

After Moab Utah I accidentally ended up on a two hour dirt road. In the evening I had a couchsurfing bed in Glenwood Springs Colorado. The host, Ben, was not even there but he still let me use his house, bed and a nice shower. Tuesday I couldn’t get a couchsurfing place but found Campsite #9 at the George Latham Trail in Berryton Kansas where I hang my hammock in between two trees and felt asleep while watching shooting stars and fireflies. Wednesday I left at sunrise and found a breakfast place next to the highway. The owner Virginia was very exited to hear my story and wanted to tell her 16 year old daughter all about it.

After my scrambled eggs and about four refills of coffee, I went from Kansas through Missouri and Illinois to make a last stop at a campground in Indiana. There I could use an outside bed of Sonja. After a ten minute conversation we found out we are both Dutch! She lives in America for 22 years and I guess my American accent has evolved a little. The next morning I woke up with a harmony of chirping and singing bird sounds. I left the campground at sunrise and had breakfast in Ohio so I actually did five states in less than 24 hours! After that I was just lost in my own thought on my motorcycle. I took the fast route back so that I could be in time to see Katy, Alan and Nathaniel before they would leave today.



The ride home actually felt like coming home. Coming towards Shippensburg Pennsylvania the nature becomes more like we have in Europe. The green fields made me think about Groningen. That’s the Provence where I was born, in north-east of the Netherlands. Empty green fields and farmers land with some tree lines around the edges. Even the smell of spring made me feel like I was back home already. Maybe this was how it should be?

When I took exit 189 from the Pensylvania Turnpike toll highway and went on 75 South I had to take a left-turn to Shippensburg. But I enjoyed the windy road on the countryside so much that I missed it and had to ride 40 minutes back!

Here I was almost home. Shippensburg, Katy and Alan and the family, Boba (the dog), the other nice people from Shippensburg and this house feels a little like home. I kind a missed that stupid dog, is what Alan would say. ūüôā

Soon I will be back home. But is that still my home? Do I look forward to go back? This is one of my biggest questions at the moment. The question that everyone wants to know and actually I’m not sure about the answer. Am I actually going home?¬†I was trying to figure that out….

Home is where the heart is they say. But where is my heart?

Two weeks ago I wrote about my conversations with Gary in Taylorsville about all the things I discovered about what I want. Where my heart is. But I forgot something very important.

The things that I wrote down are things that are important to me but there’s a but…
If I would be old and I would look back at my life. If I would have accomplished all the things that I wanted: traveling the world, writing a book, share stories about this beautiful world and all the nice people on it, making music, trying to make the world a better place, having a restaurant with a restaurant dog etc. I would probably look back and be happy with all the experiences and things I’ve accomplished. But… I would have done it alone. All by myself. Me myself and I. Just me. Solo.


As most people know that I’m very happy alone. But to keep on doing all of this alone is eventually not what I want. That’s why it’s important to figure out with who I want to share my heart, my stories and especially my future.

I do hope to share all of these things someday with someone. How great would it be to get old and still travel together, find deserts to sleep in, sail across oceans, try to make the world a better place, write books, share stories, sing songs, live close to nature and share the most beautiful moments with someone who appreciates the same things as much as I do?

With my mind I made a decision when I started traveling that I would come back to the Netherlands to live close to my family because that’s what the happiness studies have shown to make people happy. At the same time I’ve had a feeling somewhere inside that I would one day leave the Netherlands to be with someone that I love. Facts, thoughts and feelings mixed into a great messy thing. I’m confused. Being confused always make me focus about what eventually the best thing to do is. And my answer is again and again… Trust your own future and follow your heart. Because home is where our heart is and everything will be ok. If it comes it comes and if not… well. I’m an aunt for ten times and have the best family and friends in the world so I would never be unhappy.

Traveling did help me understanding more about what I want to find in a partner.¬†I became my own best friend and started to advice myself. I deserve the best. I deserve someone to share fun and adventures with. Someone who is world wise with traveler characteristics. Someone who’s adventures, a little crazy, curious, welcome to change, likes self-reflection, experienced different peoples and cultures, likes to push himself out of his comfort zone, is observant, has a knife and a water bottle, knows how to make a fire, prefers sleeping outside under the stars instead of booking a hotel, likes to go to places without cellphone reception, likes to go swimming in seas, lakes and rivers, is grateful, loves healthy food and outdoor activities, adapts easy and knows how to appreciate the ‘basics’ like food, a hot shower and – very important – family. And maybe we can together try to help others understand the world better by sharing our stories of adventure, kindness, the beauty of mother nature and love.

Where do I find someone like this? Out there: at sea, mountains, deserts, sunrises, sunsets, starry nights, shooting stars and fireflies. I asked someone¬†where he got his travel character from. The drive, fire and passion. Maybe his parents were travelers. But no… He didn’t learn this from anyone. Then he asked me if I learned this from anyone, but honestly…. We believe it comes from inside. It’s just there. And if you stay close to who you are I think you’ll find it too. In your own way.

I tried not to make this too cheesy and it’s weird to write about this but it’s part of me today. It’s my story. And I like to share this with my family and ‘new family around the world’. Traveling is about going, expecting and finding. Not to speculate how things may be, but to figure out the truth about how things really are. Take the next step with faith, even though it can be scary, insecure or outside your comfort zone. And sometimes the next step is no step at all.

I think this might be The Beginning of a next chapter. Or another book.


Oh, and here something I came up with that I don’t want to keep from you:

I created a new ‘week’ for myself:

Monday = Productive day: Watch the sunrise, work hard and start the week great
Tuesday = Creative day: Teach, learn and create
Wednesday = Kindness day: Be kind, care, help, give compliments, share happiness
Thursday = Healthy day: be active, eat healthful food, be in nature, meditate
Friday = Play day: party, smile, act crazy and play
Saturday = Adventure day: Find adventure, get lost, go out and discover something new
Sunday = Nature & Family day: Nature walks, meditation, (new) family and good conversations


The Fire Lookout

Aangezien ik veel Engels sprekende volgers heb schrijf ik dit verhaal in het Engels.
Since I have a lot of followers that speak English, I’ll write this one in English.

This morning the weather report told us that it would be better to wait one more day to go to the Sierra Buttes Fire Lookout. Today chances of being caught in rain or thunderstorm would be high and the view would be mostly ruined by the clouds. So Gary and I decided to go tomorrow and hope that our view tomorrow will be blue sky and distant lookout.

After my morning coffee and oatmeal breakfast Gary looked outside and saw that the weather here was actually not too bad. He asked e to go with him to the Fire Lookout next to Taylorsville. That seemed to be a nice replacement activity which would be only a couple miles away in stead of a two hour drive. We packed our bags with hot coffee and an extra jacket to stay warm. Up there it might get cold and windy. At the top of some of the mountains here is still some snow. Oh, this reminds me…. I haven’t even took one sip of coffee or water out of the two bottles that I took. And here is why…

We drove all the way up the mountain and Gary parked the car. It was a beautiful view over Taylorsville, Quincy, some lakes and valleys. I had to close my eyes and walked with Gary about 10 meters / 32 feet to the front. Then I could open my eyes and wow there I saw this very gorgeous lake that appeared right below me. It was created by a glacier high in the mountains, had clear water and Gary told me he even went for a swim up here once. When we sat there and just listened to the silence and to the birds singing he told me that this was the place where he really felt home. Ever since he got here with his father and now, years later, this is the place where he really feels home. I told him I can totally understand that. This is such an amazing place with clean air, lots of green valleys and beautiful mountains and views. He’s lucky to have this.


He showed me around the top of the mountain and there we saw a Fire Lookout. A small wooden house. I climbed up the stairs as far as I could and could imagine myself staying here for a while just looking around to spot fires. Again at that place we just sat for a while and looked at the clouds how they shaped and became darker and darker, to finally rain down somewhere.

After one last look, when we walked to the car and wanted to go home we saw a car passing by. Gary became excited and said: “Oh that must be the man that stays at the Fire Lookout! We heard a radio earlier that morning so he must have let that on while he went shopping or something.” And Gary was right. The man stopped in front of the Fire Lookout and we walked up to him. Gary said to me: “Just wait, probably I can talk him into showing us the Fire Lookout from the inside. I’ll just tell him about your around-the-wold-tour and that you’ve never seen this before.” Well, Gary didn’t even had to put much effort in it because when we arrived we both saw that the man had his car fully loaded and starting to carry this up the stars to bring inside his house. Groceries, books, a printer and even a small trampoline. ūüôā So after greeting the man we offered him to carry the boxes up to the kitchen and to his office in the top of the Fire Lookout. Wayne, that was his name, was happy with the help and after I carried the trampoline inside – which he uses to stay in shape! – he was also willing to tell us about his job as a Fire Lookout.

The way Wayne told his stories and his energy were very intriguing. It made me think about Jan Bakker from Amsterdam and Eddy Scott from Russell. Somehow these men probably never loose their young spirit, energy and their fascinating stories. They will never forget to learn, to enjoy and to have fun. Later on, when I was back here at Gary’s log house I read Wayne his blog and I was right. His photography and his writing are truly inspiring me. I think I’ve read three stories without even blinking. The link to his blog is¬† and here are some of his photo’s, that I found on his art gallery, which I found uplifting.

At the Fire Lookout he will stay most of his summer days. When the lightning strikes he has to be aware that there could be a fire starting. He’s watching through his binoculars to spot smoke and uses the radio to report this to center where they mostly send a helicopter and someone on the ground to check it. Natural fires are generally started by lightning. But last year they had a man who would start three fires at one day and several others, one even in someones back yard. He also caused a big fire close to town and got apparently 25 years to lifelong sentenced to prison. Wayne’s job is to spot the fires and make sure they can control them i time. He told us that some storms have up to 200 lightning bolts strike the earth’s surface.

Today is just another inspiring day where we, because of¬† ‘bad’ weather, experienced something truly unique. If you just get out of your house, new adventures are sometimes just around the corner.¬†Life has so many gifts to discover and so many lessons and wisdom to give us. This world has so many magnificent miracles to reveal. If we just try to catch a glimpse of it, if we just understand a little part, we will find our peace, we will find ourselves. The book is endless and the story always goes on. If you go and open your eyes you will find it. If you stay where you are you may never see it.

Something special happened at the end of our visit at the Fire Lookout…

YesterdayI wrote this in my book:

Traveling the world seems to be something very special. Even though I’ve met so many people, young and old, who have been traveling or are still traveling the world. For most people the biggest surprise is that I’ve been doing a big part of my around-the-world-tour alone. They don’t understand why, would be scared of doing something like this and always tell me to ‘be careful‘. Then there’s the other group of people that I’ve met. The ones that are curious and excited and would love to do this themselves. The ones that have seen something more of the world. The ones that know the feeling of being free to do whatever you want to do and find amazing adventures. They mostly tell me ‘have fun!‘.

Today when Wayne told me goodbye…. guess what he said. ūüėČ

Thanks Gary for this nice day and making me realize any adventure can be just around the corner of our own house.


Nog 19 nachtjes slapen!

De afgelopen dagen ben ik aan het uitrusten. Ik heb uitgeslapen. Langer dan normaal dus ik denk dat ik het nodig had. In Taylorsville heeft niemand bereik met mobiele telefoons en is het enige contact dat we hebben met vrienden en familie via internet. Veel mensen die ik heb leren kennen houden van hiken, bergbeklimmen, mountainbiken, raften, surfen, ski√ęn etc. en zijn daarom ook vaak zo een halve of hele dag niet bereikbaar. Heerlijk, maar ondenkbaar in Nederland. Dan moet je gewoon je mobiel thuis laten.

Het is hier prachtig en ik geniet volop. Ook hebben we drie films gekeken: The Notebook, The Holliday en Dave. Alledrie geven een mooie boodschap en Gary en ik hebben daar nog lang over gepraat. Het zijn films met de boodschap dat je moet gaan voor wat je echt wilt en niet stil moet zitten maar in elk geval kunt proberen er iets aan te doen. Vooral in de liefde is weten wat je echt wil belangrijk. En er dan ook volledig voor gaan. Maar uiteindelijk geldt dat natuurlijk voor alles wat je doet. Weten wat je wilt en daar volledig voor gaan. Dat gesprek met Gary zorgde ervoor dat ik voor mezelf weer een paar dingen op een rijtje gezet heb. De passies die ik heb gekregen zette ik op een rijtje en daarbij hoe ik dat het liefst tot uitvoering breng. Hier is mijn lijst:

Mijn tijd gaat naar:

1. De wereld een betere plek maken door milieubewust te zijn, de politiek in te gaan en een streek restaurant te beginnen.

2. De wereld leren begrijpen zodat ik meer kennis heb hoe ik de wereld beter kan maken door te reizen, lezen en leren.

3. Lessen die ik geleerd heb en positiviteit delen met anderen door te schrijven en te zingen.

4. Anderen inspireren, motiveren en bemoedigen om te doen wat hen gelukkig maakt en te doen wat rechtvaardig is.

5. Gelukkig en gezond leven door plezier te maken, gezond te eten en te bewegen.

6. Familie en vrienden.

Mijn geld gaat naar:

1. Alles wat ik nodig heb voor het bovenstaande.

2. Goede doelen zoals bomen planten, drinkwater en onderwijs.

Misschien is dit weer een idealistisch droombeeld maar ik weet na deze reis in ieder geval nog beter wat ik wil.

Wat ik heb gezien tijdens mijn reis… De corruptie en slechte politiek, de vervuilde natuur en het verschil van arm en rijk hebben mij ertoe gebracht om niet langer stil te zitten in mijn comfortabele bureaustoel en bank. Ik geniet nu nog even van mijn prachtige omgeving, de rust en de interessante gesprekken en dan mag ik over negentien nachtjes slapen weer hard aan de bak. Ik ben veel idee√ęn rijker, meer dan ik ooit had kunnen dromen en hoop er snel een plek voor te cre√ęeren. Mijn laatste gedeelte van de reis gaat dwars door het midden van Noord Amerika, terug naar de Oost-kust. Ik ben benieuwd wat ik daar nog tegenkom. En ik kijk uit naar mijn terugkomst in Nederland.

Vergeet niet dat ik tijdens mijn reis ook bijna alleen maar aardige, inspirerende en goede mensen heb leren kennen die allemaal een steentje willen bijdragen in een betere wereld.

We zijn gisteren een dagje naar Reno geweest. Daar heb je de enige rivier in Amerika die van zuid naar noord stroomt. In die rivier gaan mensen soms op zoek naar trouwringen die mensen daar in gooien omdat ze na een avondje gokken een trouwkapel zijn ingelopen en met een vreemde getrouwd wakker geworden zijn. Een beetje zoals in Las Vegas. Er zijn ook veel casino’s. Verder is het leuk om alle verstopte ‘streetart’ te vinden. Een beetje zoals in Penang in Maleisi√ę. Ook waren we in een mooie winkel waar ze aan aantal presidenten hun verhaal lieten vertellen en ze een prachtig aquarium hadden. Ik heb een nieuwe aluminium drinkfles gekocht met levenslange garantie zodat ik geen plastic bekers of flessen meer hoef gebruiken.

Mijn tijd hier is goed. Ik leer veel van Gary en hij van mij. Soms kom je voor een speciale boodschap of les even in iemands leven. Tijdens het reizen heb ik het meeste gehad aan de goede een op een gesprekken en ik hoop dat nog lang te mogen ervaren. Maar binnenkort zal dat weer zijn met mensen uit Groningen. Ik hoop dat jullie daar ook naar uitkijken!

Nu ga ik nog even de eendjes voeren en een stukje kano√ęn. En donderdag gaan we nog naar Si√ęrra Battes in Tahoe National Forest!

Active Flagstaff and Grand Canyon

Onder het genot van een zelf gezette kop koffie zit ik op de bank van mijn couchsurfing host Kevin. Mijn benen zijn vandaag moe en stijf. Na enige tijd niet veel te sporten heb ik deze week een avond salsa gedanst in Phoenix, een spinning les gevolgd, door Flagstaff gefietst en gisteren tot bijna halverwege naar beneden gewandeld op het South Kaibab Trailhead.

Zaterdag 5 mei vierden de vrienden van Kevin, mijn couchsurfing host, Cinco de mayo; een Mexicaanse feestdag waar ze een overwinning op het Franse leger in de slag bij Puebla in 1862. Niet te verwarren met de Mexicaanse onafhankelijkheidsdag (dat is op 16 september). Ik mocht een fiets lenen en we moesten om 14:00 uur bij het eerste huis zijn. Daar werd een geblinddoekt moordspel gespeeld. Daarna fietsen we in een optocht naar het tweede huis. Daar keken we Kentucky derby, het waren twee spannende minuten. In het volgende huis werd een check-in omgeving van een vliegveld nagespeeld en moesten we onze schoenen uit doen en werdt het hele stewardes ‘fasten your seatbelts’ verhaal voorgelezen. Ook had iemand ‘secret meeting’ op een deur van een lege kamer geplakt en binnen een half uur zat iedereen daar op de grond. Leuk zo’n psychologische testje. Bij het laatste huis werden nep Ted Talks gepresenteerd en hebben we in het dinker nog een keer het moordspel gespeeld. Dit was beslist de leukste gekste dag van dit jaar!

Maandag mocht ik de auto lenen om naar de Grand Canyon te gaan. De grote kloof, de Grand Canyon, is een enorm natuurverschijnsel. In miljoenen jaren hebben aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen en de Colorado rivier dit bijzondere landschap gecre√ęerd. Toen ik aan kwam rijden was het erg druk en moet ik naar parkeerzone drie om een plek te vinden voor de auto die ik geleend had. Gelukkig had ik instructies gekregen om een shuttlebus naar het South Kaibab Trailhead anders had ik eerst waarschijnlijk een kwartier tot half uur moeten uitzoeken wat ik wilde doen. Nu stapte ik direct in de oranje bus die me naar het begin van de route bracht. De buschauffeur had een vrolijke bui en vertelde hoe zijn voorouders gered waren op de oceaan en dat we de route minimaal zo ver moesten nemen dat we de rivier konden zien. En het liefst nog een beetje verder. Natuurlijk gehoorzaamde ik de vrolijke man en liep een eind naar beneden.

Aan het begin van de route was het druk. Veel mensen zagen er net iets te netjes uit voor een lange wandeling. Die waren dan ook drukker met selfies dan met de route. Ik besloot snel naar beneden te gaan en op de terugweg iets vaker te pauzeren en dan pas foto’s te maken. Zo kon ik ook eerst alle mooie plekken zien en geen tijd verdoen met te vroeg foto’s nemen van plekken die achteraf gezien misschien niet het mooiste zijn. Op de weg naar beneden kwam ik ook andere Nederlanders tegen die deden het rustiger aan dus ik liep ze snel voorbij. Volgens mij zijn die ook niet tot het zicht van de rivier gegaan. Jammer maar begrijpelijk in deze hitte.

Halverwege mijn route was een wc gebouwtje. Daar maakte ik gebruik van. De wc’s waren vergelijkbaar met die van het Eco Hostel op Gili Meno. Een wc bril met daaronder niets anders dan zand gemixt met plas en poep. Gelukkig viel het ver naar beneden en was het qua geur nog best te doen. Na dit gebouwtje liep ik bijna het hele stuk helemaal alleen. Af en toe kwamen er tegenliggers. Die waren meestal meer buiten adem dan ik. Logisch… Zij liepen omhoog.

Na een tijdje zag ik in de verte een hele rij ezels met aan de voorkant en achterkant een cowboy. Tenminste daar leken ze op. Het waren een jonge vrouw en man op paarden die de stoer begeleidden. Ik pakte mijn camera en greep mijn kans om een paar mooie foto’s te schieten. De man die achteraan reed begroette mij vriendelijk.

Uiteindelijk kwam ik op de plek waar de rivier te zien is. Het leek een kleine rivier maar dat kwam omdat ik nog steeds zo’n 1000 meter boven de rivier was. Iemand vertelde dat we ongeveer 600 meter afgedaald waren. Daar besloot ik nog een paar foto’s te maken. Ongelooflijk hoe groot het daar is. En hoe prachtig de verschillende grondlagen zichtbaar zijn als kleurrijke strepen op de ruwe bergwand. Daar voel je je klein en beleef je de kracht van de natuur.

Onderweg naar boven liep ik weer alleen. Zoals gepland maakte ik een aantal foto’s. De rustmomenten kon ik goed gebruiken aangezien het erg warm was en omhoog wandelen alsnog veel intensiever was dan wat ik had gedacht. Ik wist wel dat je na ongeveer een half uur wel in een flow komt. Daarna werd het gelukkig steeds makkelijker. Met mijn rooie kop en bezweet gezicht probeerde ik ook een mooie selfie te maken. Dat lukte niet helemaal, daarom zie je hier mijn rug… ūüėČ

Soms besloot ik gewoon even te kijken. Stilstaan en kijken. Dat gaf me een overweldigend gevoel. Deze natuur, in een nog hele pure vorm, gaf me een gevoel van blijheid, nostalgie en het maakte me soms emotioneel. Misschien omdat ik daar mijn eigen weg alleen liep. Mischien omdat ik weer sterk onder de indruk was van de natuur, net zoals op Taya toen we midden op de oceaan waren. Of misschien omdat ik hoop dat we als mensen onszelf nog eens afvragen of we er echt alles aandoen om deze wereld zo mooi te houden. Vraag niet wat de wereld voor jou kan doen. Vraag wat jij kunt doen voor deze wereld.

Na mijn prachtige Grand Canyon ervaring werd ik door een vriend van Kevin, Jesse, meegenomen naar Mount Elden om daar de zonsondergang te zien. Een andere vriendin, Julia, kwam even later ook naar boven rijden met een paar speciaalbiertjes. De lucht was indrukwekkend en we konden ver kijken naar bergen, heuvels en vulkanen. Daar tussendoor ging route 66. Morgen zal ik daar weer op vertrekken om via Sedona naar Las Vegas te gaan. Ook dat geeft weer een dubbel gevoel. Opnieuw afscheid nemen en tegelijkertijd het vooruitzicht om nog meer te zien en te beleven.

Dag Flagstaff

Monument Valley Break-down

Vandaag hoorde ik de reden dat mijn motor meer rijdt. Het is een harde les die ik als blonde dame heb moeten leren door eerst een fout te maken. Gelukkig zei de man van Mike’s Bike’s dat niet alleen blonde dames deze les op deze manier leren. Hij had met een zelfde soort motor dezelfde fout gemaakt toen hij nog mooie bruine lokken had. Ik had de ketting moeten sprayen nadat ik twee volle tanks leeg gereden had. Een ketting van een motor gaat zo’n 10 tot 15 duizend miles mee. Om die vijftien te halen moet je zorgen dat hij soepel blijft lopen en vooral niet droog wordt. Nu denk ik dat mijn ketting voor droog geworden is toen ik door Texas reedt. Daar was het erg heet en waaide het hard. Maar ja… Ik heb nooit aan de ketting van mijn Honda Nighthawk gedacht. Het spijt me lieve gele zonneschijn van me.

Toen ik van Gallup naar Monument Valley reed was het erg koud. Op een gegeven moment lag er zelfs sneeuw. Toen ik bij een tankstation aan het opwarmen was met koffie vertelde iemand dat het zou gaan regenen. Ik besloot nog een koffie te nemen en het duurde niet lang of de storm met sneeuw, regen, donder en bliksem kwam voorbij. Het vertraagde mijn dagplanning maar ik was al lang blij dat ik zelf droog was.

Toen ik even later bij Kayenta een koffie haalde bij de McDonald’s zag ik meer mensen in motorkleding. Een grote groep Harley rijders uit Sloveni√ę stelde voor dat ik met hun mee reed naar Monument Valley. Toen we dichterbij kwamen voelde ik mijn motor haperen en omdat ik ook een heftige storm voor ons zag besloot ik om even te stoppen. Ik dacht dat het beter was als ik terug zou rijden naar een plaats waar iemand kon bekijken wat er met mijn motor aan de hand was. En ik kwam liever niet in die storm terecht. Toen ik daarna draaide om terug te rijden schoot de ketting er af. Ik kon wel starten maar ging niet vooruit. En het maakte een raar geluid. Ik stond toen op een oprit van een vrouw die daar woonde. Een Native American Navajo vrouw hielp me. Ik had namelijk al ongeveer twee uur geen bereik met mijn telefoon du ze bracht me naar een hotel waar ik gebruik mocht maken van wifi en hun telefoon. Ik belde de verzekering en die regelden een sleepbedrijf. De dichtstbijzijnde was ongeveer drie uur bij me vandaan. Flagstaff was waar ik naartoe gebracht zou worden. Ondertussen had ik via couchsurfing ook een plek gevonden bij Kevin Kent war ik de komende dagen mag blijven. Hij heeft een heerlijk bed voor me en we gaan over een uur naar Phoenix om te gaan salsa dansen.

Zomaar even een korte update…

New Orleans, Dallas, Carlsbad Caverns and Artesia

Today I experienced the windy season of the (wild) West of Texas and the east of New Mexico. It blows me away and I think it was good to take a shower before I got in to bed. Sand and dust are flying all around.

This morning I woke up in Dallas and now I’m laying in a very comfortable bed in Artesia at the apartment of Shirin and John Mark. I just wanted to give you a short update…

In Lafayette (Georgia) I had a great time with the Gilberts :). After three nights my leather jacket and shoes were dry and it was time to go. Wednesday I arrived in New Orleans. There Bruce showed me around in the French Quarter and I went to the Jazz Festival to see the New Orleans Nightcrawlers and Sting! What an amazing artist is he. I’m the audience made friends with John and his lovely wife Sherryl. They visit the festival for years and told me it used to be 5 dollars without the metal detectors. We also saw that there was a big VIP area in front of the stage. Unfortunately we were not accepted as VIP even though I thought we are very important :).

At the river side in New Orleans is a place where they do training of different group sports (or exercises). You can join them for free! It’s just a beautiful city with so many different good live performances. We also did karaoke. ūüôā Lots of fun.

Then I went to Dallas. There I’ve had a really good Texas hamburger and saw where president J.F. Kennedy was murdered.

This morning I woke up and when I wanted to leave I saw that my case at the back of my motorcycle was loose. So I went to a AutoZone and got a free nut and some tools to borrow. I bought a bungee cord just to be sure it will not happen again. After that I went to the Carlsbad Caverns. Halfway I had almost no gasoline anymore and the only place that was providing gas was one where no store was. So I had to pay by card, which I don’t have. Luckily someone else stopped and filled my tank. They worked in the area and they didn’t wanted to have my money. I guess I was very lucky! When I arrived at the Caverns I found out that they were closed.. they still have winter opening hours so they closed at 5 and I arrived at 6. When I left there, again there was a gas station where I could just pay by card and someone stopped, filled my motorcycle and didn’t wanted to have my money.

When after that I tried to find a place to stay finally Shirin gave up her movie night with her boyfriend and decided to come home to give me food, a beer, a shower and a bed!

I’m so happy to tell everyone again that there are sooooo many nice people in this world!

Short version:

New Orleans – beautiful, musical artists, fighting for equality (black/white/rich/poor)

Dallas – city where Kennedy was shot, apparently there are a lot of career opportunities for engineers and good burgers

West Texas – windy en always fill up you motorcycle to the top!

New Mexico – same as West Texas

Natgeregend – Lafayette, Georgia

Mijn motortrip begon perfect. Prachtig weer en veel km of nee Miles afgelegd. Van Shippensburg naar Knoxville waar ik via Couchsurfing een slaapplek gevonden had. Vanochtend begon het redelijk maar al snel begon het te regenen. Ik stopte om te tanken en haalde koffie bij de McDonalds om op te warmen. Daar zit je dan… Toen ik het weerbericht bekeek werd het nog leuker. De komende vier dagen regen. Niet een beetje, veel regen. Ik moet er dan maar gewoon doorheen, dacht ik.

Na een tijdje kwamen er drie mannen naast me zitten. Ze vroegen of ik een lekker dagje op de motor had. Ja heerlijk, zei ik. De komende vier dagen regen. Ze hadden alledrie hetzelfde shirt aan. Horen jullie bij een club? Vroeg ik. Nee, we zijn aan het werk. Was hun antwoord. Toen ze vertrokken gaf een van de heren een briefje met een naam, adres en telefoonnummer. Als ik wilde kon ik langs komen, zei hij. Vroeger hadden ze ook wel eens zendelingen thuis. Het adres lag niet helemaal op de route maar ik hoefde er ook niet voor terug rijden. Uiteindelijk besloot ik te bedanken en verder te gaan naar New Orleans. Maar dat was de verkeerde keuze. Na een volgende 60 Miles moest ik tanken en was ik helemaal doorweekt. Het water was van boven in mn waterdichte schoenen gelopen en mn voeten stonden onder water. Mn handschoenen waren ook helemaal nat. Ik besloot het papiertje uit mijn portemonnee te halen en stuurde een bericht. Het deed me denken aan het briefje dat ik in New York aan die man had gegeven. Project offline is opeens heel eenvoudig. Nu zit ik in Lafayette in het huis van de aardige jongeman. Eerst hebben we mijn kleren in de droger gedaan, daarna heb ik een hete douche genomen om op te warmen en nu drink ik een warme chocolademelk. Toch fijn dat een offline gesprek en briefje je net zo makkelijk als Couchsurfing weer naar gastvrije mensen brengt. We gaan straks sushi eten. ūüôā Het gaat goed.

Mijn motor staat droog en veilig in de garage. ūüôā

Hier een paar foto’s van Lafayette, GA:

Project Offline

Er zijn een aantal redenen die mij er toe hebben gebracht om de komende tijd de focus nog iets meer op offline te leggen. Mijn Facebook is helemaal verwijderd. Ook al duurt het tot 3 mei tot dat officieel is, ik heb het al niet meer op mijn telefoon en mijn laptop heb ik thuis gelaten. Graag communiceer ik via een telefoongesprek, sms, WhatsApp, Hangouts, per email of per post. Er zijn al een aantal hele lieve mensen geweest die mij een persoonlijk kaartje hebben geschreven. Vanuit mijn hart wil ik jullie hiervoor bedanken en een antwoord zal zeker nog komen.

Als je met een pen op een kaartje schrijft denk je ineens veel meer na over wat je iemand wilt vertellen. Er is namelijk maar een beperkte ruimte. Dat maakt meestal dat alleen het echte belangrijke genoemd wordt. Dat vind ik erg prettig. Online kan ik soms lastig vinden wat echt belangrijk is en voor je het weet ben je een half uur verder met het bekijken van onzinnige webpagina’s. Ook ongewenste mail zou bestraft moeten worden. Ze stelen zomaar een minuut van mijn tijd. En als er maar 1 per dag was die dat deed dan was het nog te overzien. Maar meestal zijn het er een paar.

Ook het online daten heb ik achter me gelaten. Laatst zat ik alleen in New York in een restaurant. Ik bestelde een Leffe Blond en begon in mijn boekje te schrijven zoals ik dat vaak doe. De sfeer was er goed en het was de tweede keer dat ik daar even ging zitten. Toen ik voor me uit keek zat daar een man alleen. Hij was goed gekleed en had een interessante en mooie uitstraling. Hij zat bij het raam en ik keek naar de linker zijkant van hem en zijn tafeltje. Op de tafel stonden twee glazen water en lagen voor twee personen bestek. Ook lagen er twee menu’s. Hij had ook een glas Leffe Blond voor zich. Terwijl hij daar alleen zat keek hij twee keer kort op zijn telefoon, bestelde nog een biertje en keek rustig voor zich uit. Ik begon over hem te schrijven en vroeg me af op wie hij zou wachten. Als hij alleen gezeten had was ik er naartoe gelopen om te vragen of hij misschien liever samen alleen zou zitten. Eerder die week had ik alleen aan tafel nog even Tinder bekeken. Misschien zijn er leuke mannen in de buurt. Dat had geen succes. Deze keer besloot ik het anders te doen. Offline. Ik scheurde een hoekje van een pagina van mijn boekje af en schreef daarop: Hi vreemde, je bent leuk. Als je een drankje wilt… ik zit alleen. En op de achterkant schreef ik mijn naam en telefoonnummer. Toen de serveerster langs kwam zag ik dat ze hem de rekening bracht. Oh nee! Maar ik vroeg haar alsnog het briefje aan hem te geven.

Links van mij zat een vrouw met haar man te eten. Tenminste daar leek het op. Ze had zich op ons beide en zag het gebeuren. Ze voelde denk ik net als ik de spanning stijgen toen de serveerster met het briefje naar hem toe liep.

Toen hij het briefje kreeg keek hij naar me en lachte. Gelukkig, dat was een prettige en ontspannen lach. Daarna bracht de serveerster hem een pen. Ik dacht dat hij zijn handtekening moest zetten voor de rekening maar hij bleef wel erg lang schrijven. Daarna pakte hij zijn tas en jas en liep naar me toe. Hij had een briefje voor me en terwijl hij die aan me gaf hielden onze beide handen een tijdje dat briefje tegelijk vast terwijl hij tegen me zei dat hij het erg waardeerde. Hij zou graag een andere keer met me een drankje doen maar helaas was hij inmiddels onderweg naar een andere afspraak. Terwijl ik de warmte van zijn hand nog voelde en genoot zijn mooie lach liep hij naar de uitgang en vertrok. Het briefje bewaar ik goed maar helaas staat daar geen naam of nummer op. Maar zoveel spanning en plezier van offline ‘daten’ heb ik lange tijd niet gehad.

De vrouw links van me keek me dolgelukkig aan en deed haar duim omhoog. Ik lachte terug en genoot nog lang na van deze ‘meetcute’ zoals ze het in de film The Holliday omschrijven. Die film moet iedereen trouwens een keer zien. Een van mijn favorieten.

Gisteren heb ik weer een tweetal liedjes gezongen bij de open mic van The Thought Lot in Shippensburg. Daar heb ik heerlijk genoten van live muziek, cabaret. Wat is het leven mooi.

Morgen vertrek ik op mijn motor om door Amerika te touren. Dat zal ik weer zoveel mogelijk offline doen. En af en toe hou ik jullie op de hoogte van een paar leuke offline meetcutes :).

Liefs mij

P.s.: Als je dit liever offline leest mag je dit natuurlijk ook gewoon uitprinten ;).

Bluegrass, Charity, NYC, Guns, Singing

To transalate this blog you can select your language at the bottom of this website. 

Gisteren vertelde ik iemand over mijn jarenlange traditie van evaluatie op mezelf. Zo af en toe schrijf ik op wie ik wil zijn. Ik schrijf een lijstje met dingen zoals ‘ik rij motor’ ‘ik ben gezond en sportief’ ‘ik schrijf en lees boeken’ en ‘ik bel mijn vrienden en familie regelmatig’. Allemaal concrete punten die in mijn keuken aan de muur hingen. Dat is iets waar ik op kan focussen en dat me helpt herinneren aan wie ik wil zijn. Soms vergeten we dat namelijk. Ik in ieder geval wel. Ooit leerde ik namelijk dat je je eigen gedachten kunt sturen. Als je dit soort dingen tegen jezelf zegt gaat je brein het langzaam geloven en zullen je gedragingen je brein sneller volgen. Helaas werkt het waarschijnlijk ook richting het negatieve. Als je jarenlang gefocust hebt op het feit dat je niet wil worden zoals je vader (of moeder) dan ben je waarschijnlijk inmiddels een beetje geworden zoals hij. Zoals Mahatma Ghandi ooit zei:

Carefully watch your thoughts, for they become your words.
Manage and watch your words, for they will become your actions.
Consider and judge your actions, for they have become your habits.
Acknowledge and watch your habits, for they shall become your values.
Understand and embrace your values, for they become your destiny.


Met deze gedachte ben ik gisteren in slaap gevallen. Het is belangrijk om te bedenken wat we willen doen en waar we tijd aan willen besteden. Tijd is namelijk kostbaar en als je je tijd besteed aan werk dan heb je weinig tijd voor familie of vrienden. Maar wat of wie verdient jouw tijd? En hoeveel tijd besteden we aan onze eigen dromen? Mijn tijd is de afgelopen weken gegaan naar van alles en nog wat.

Ik heb mijn verzekering gevraagd of ze iets wilden vergoeden van de dingen die naar de bodem van de Stille Oceaan gegaan waren. Helaas, zoals ik eigenlijk al wist, zeiden ze nee. Buiten territoriale zee ben je helaas niet verzekerd. Tenminste niet met een Allianz Globetrotter verzekering. Daarna kreeg ik uitslag in mijn nek wat leek op Poison Ivy. Ik ben naar de Urgent Care in Shippensburg gegaan en kreeg Prednison. Na vijf dagen moest ik stoppen en het leek prima, maar na een halve week kwam het terug. Na mijn tweede bezoek werd het door een andere arts beoordeeld als een allergische reactie op iets. Inmiddels verdenk ik de jacuzzi. Er bestaat zoiets als een hot tub bacterie en beide keren begon de uitslag en het jeuken ongeveer een dag nadat ik in de jacuzzi was. Inmiddels is het bijna weg dus we hoeven ons geen zorgen meer te maken. Ook de hond, mijn lieve vriend Boba, knuffel ik weer. En gelukkig worden deze twee bezoekjes wel vergoed door mijn verzekering.


Waar mijn tijd verder naartoe gaat is: E√©n of twee yogalessen per week. Een paar bezoekjes aan het zwembad en fitness om fit te blijven. Ik heb stamppot boerenkool en bitterballen gemaakt. Een 4-daagse trip naar New York waar ik met mijn vriendin Angela heb rondgestruind en naar de ‘David Bowie is’ expositie ben geweest. Ik heb twee avonden boeken gesorteerd voor een goed doel van een vriendin van Katy.¬†Oh ja en zoals je hierboven ziet hebben we getuinierd voor een park van Rotary.

Ik ben meegenomen naar een bluegrass optreden in Harrisburg. En in diezelfde stad heb ik afgelopen zaterdag meegelopen voor de March of our lives.

Verder heb ik een bucketlist wens mogen vervullen! Schieten! Het voelde een beetje raar om op zaterdag de March of our Lives te lopen en geconfronteerd te worden met de hoge aantallen schietpartijen en dan de volgende dag met veel plezier een 5-tal verschillende wapens af te vuren. Is dat hypocriet? We waren bij een offici√ęle club waar een vriend van Alan lid van is en ons als gast mee mocht nemen. Het was erg koud maar ook erg leuk. De kleiduiven kwamen meestal van twee verschillende kanten en ik denk dat het me twee keer gelukt is om ze allebei te raken en ongeveer zes keer raakte ik er √©√©n waardoor ik niet als laatste eindigde en vooral in het begin de groep heren met wie ik was verraste met mijn talent.

De afgelopen week wilde ik maar al te graag tijd maken voor mijn blog. Ik heb zelfs al een heel stuk geschreven en wilde daar foto’s aan toe voegen maar dat kostte zoveel tijd dat het laat werd en ik ging slapen. En daarna werd ik afgeleid door iets anders…

Vorige week donderdag gingen Katy en ik naar een open mic avond bij The Tought Lot, een plek waar lokale artiesten en creatieve geesten de ruimte krijgen om kunst en muziek te maken of te presenteren. Er zijn goedkope kantoorruimtes, een studio, tattooshop, een muziekwinkel en een koffiezaakje met lokaal geroosterde koffie. Ze hebben een maandelijkse open mic en er waren een aantal erg goede artiesten. Die avond sprak ik met Katy af dat we ons zouden inschrijven voor de volgende open mic op een andere locatie in Shippensburg. Aan het einde stelde Katy me voor aan Evan Crider, √©√©n van de vrijwillige organisatoren die zelf ook een paar nummers zong. Hij treed regelmatig op en krijgt daarvoor een paar centen. Zoals voor velen… niet genoeg om van te leven maar voldoende om er met plezier een avond voor vrij te maken en een paar mensen te inspireren. Want daar doe je het toch voor. Een lach, een dankbaar mens, een romantisch etentje van een oud stel dat hun jubileum viert, en ga zo maar door. Mensen worden blij van muziek.

Zaterdagavond mocht ik mee met Evan naar een optreden van hem in een leuk restaurant. Hij zong naar zijn idee zo’n 36 liedjes! Ik heb nog een lange weg te gaan maar ooit doe ik dat ook. E√©n van de dingen op mijn lijst is ‘Ik zing en ik speel gitaar’. Een van mijn reisdoelen was meer tijd besteden aan liedjes schrijven, optreden en mensen blij maken. Mijn kerkelijke opvoeding en twee zussen die erg goed kunnen zingen hebben me geholpen om mijn stem te ontwikkelen. Bij ons in de familie Brouwer zingen we graag na het eten. Vaak meerstemmig. Dan zing ik meestal de tweede, derde of vierde stem. Het liefst iet te hoog en vooral makkelijk. Mijn moeder zei dan altijd dat we ons moesten opgeven voor Idols. Dat is er nooit van gekomen. Maar nu had ik me opgegeven voor de volgende open mic in Shippensburg. Gelukkig ken ik hier niet al te veel mensen.

Als je iets wilt doen is het soms fijn om een afspraak te maken, een deadline. Nou die had ik dus. Ik ging optreden. Maar hoe en wat?¬†Om wat extra ‘veiligheid’ in te bouwen vroeg ik Evan of hij iets wilde oefenen. Hij kwam maandag langs en we oefenden drie nummers. Dat ging best goed. Katy oefende ook mee en de volgende dag heb ik de hele dag lopen oefenen. Het lied ‘Little Talks’ van Of Monsters and Men zoals van Julia Sheer deze zingt was een mooi duet. De andere twee nummers waren ‘Michel’ van Anouk en ‘I won’t give up’ van Jason Mraz.


This slideshow requires JavaScript.

Toen we gisteren aankwamen bij de Open Mic at University Grille in het Shippen Place hotel was al snel duidelijk dat het een drukke avond was. Alan had me verteld dat ik zenuwachtig moest zijn dus dat was ik een beetje. Gezonde spanning kon ik hier niet echt goed vertalen… Dat wordt zoiets als: I’m healthy nervous ;). Ik schreef me in als 5e. Ik wilde niet als eerste. Dus Evan nam die taak op zich. Daarna was Katy aan de beurt met twee andere muzikanten waar ze af en toe mee optreed. Ook had ze zelf een paar nummers. Daarna mocht ik. Helaas was de batterij van de versterker van mijn gitaar leeg waardoor ze me een andere gitaar gaven die misschien niet goed gestemd was of waarmee ik gewoon niet zo goed uit de voeten kon maar ach… ik focuste op het zingen en Evan op het gitaarspelen dus uiteindelijk kwam het allemaal goed. Het blijft bijzonder hoe je geen seconde bang bent voor een heftige storm op zee en toch als je opeens je eerste optreden hebt ben je toch nerveus. Ik vertelde ze dat ik dit normaal gesproken niet doe. Daar konden ze om lachen gelukkig. En toen we eenmaal gingen werd het steeds makkelijker. Aan het einde vond ik het zelfs leuk. Een jonge meid aan de bar zong het hele liedje ‘Little Talks’ mee. Dat gaf me een goed gevoel. Iemand zien genieten terwijl je optreed is motiverend. De andere muzikanten Nick, TJ, Jan waren positief over het resultaat en de organisator Mike Kell stelde voor dat Evan en ik zaterdag de opening doen voor een avond waar hij gaat optreden met zijn band. We krijgen er zelfs een beetje geld voor! Als laatste pakte de restaurant manager een gitaar en begon ook te zingen. E√©n voor √©√©n zag je alle gezichten stomverbaasd (als je die gezichten zag begrijp je het woord ook ineens beter) kijken wat er gebeurde. Niemand had hem ooit zien of horen spelen en zingen maar wat een geluid had die man! Prachtig.


Waar het voor mij op neer komt is dat we tijd moeten maken voor wat we echt leuk vinden. Wie ben je en wat wil je doen? Doe je wat je wilt? Ben je restaurantmanager en wil je zingen? Organiseer een open mic avond en stap zelf het podium op. Of misschien wil je die droom om artiest te worden najagen en zeg je je baan op. Heb je rechten gestudeerd maar wil je personal trainer worden? Mijn vriendin Lotte is hiervan een gouden voorbeeld en zo zijn er nog meer mensen in mijn omgeving die talent ontwikkelen in gebieden waar ze niet voor naar school gegaan zijn. Na een studie toerisme kan je ook kunstenares worden en een inkoper kan ook een hele goede kledingontwerpster zijn. Denk na over wat je doet. Denk nog eens. Haal je alles uit jezelf wat er in zit? Of hou je stiekem nog een parel verborgen?

Morgen ga ik een paar motoren bekijken. Hopelijk kan ik daar één van kopen en dan vertrek ik waarschijnlijk begin volgende week om richting Lake Tahoe te gaan en weer terug. Dan ben ik eind mei terug en vlieg ik dan naar IJsland waar ik een paar dagen met mijn beste HAVO vriendinnetje Evelien rond mag reizen en dan vlieg ik alweer terug naar Nederland. De tijd vliegt voorbij! Ik voel me gelukkig en dankbaar. Dankbaar voor ontmoetingen, kansen en lieve mensen overal op deze wereld.

Liefs Janneke

N.B. Taya wordt nog steeds gemist. In het lied Little Talks zingen ze… Though the truth may vary, this ship will carry our bodies safe to shore. Het deed me even denken aan Taya. You’re gone gone gone away. I watched you dissapear.

Denk nog eens

Waarom doe je zo
Waarom doe je dat wat je doet

Maar waarom echt?
Maar waarom doe je dan niet wat je echt wil doen?

Houdt angst je tegen?
Weerhoudt onzekerheid je?

Wie wil je zijn?
Wat wil je doen?

Morgen is een nieuw hoofdstuk
Elke dag een ongeschreven pagina

Maar denk eerst
Denk nog eens



Gered op de Stille Oceaan

We zitten in de woonkamer van Alan en Katy. Hij heeft net de open haard aangestoken en het vuur maakt een knetterend geluid. We zijn in Shippensburg, Pennsylvania. Hoe we hier terecht zijn gekomen voelt als een onwerkelijke reis. Ik heb het inmiddels al vaak gezegd. De afgelopen weken voelen als een film.

Onze reis samen begon op 6 januari 2018 (NZDT). Na lang wikken en wegen besloot ik met Alan mee te gaan zeilen rond Kaap Hoorn. Zo’n 5800 zeemijlen varen door de Stille Oceaan.

Alan zijn liefde voor zeilen begon toen hij als kleine jongen het Franse zeilmagazine Neptune Nautisme¬†las. Zijn broer had het achtergelaten en Alan las het opnieuw en opnieuw. Tijdens zomervakanties ging hij met zijn familie naar Marseille waar hij eerst met een opblaasbare kano en later een vierkante optimist de Middenlandse zee overging. Zoals hij vertelde: “Waarschijnlijk ging ik veel verder dan verstandig was”. Later kocht zijn moeder het boek¬†‚ÄėVagabond des mers du Sud‚Äô van (en getekend door) Bernard Mointissier en toen Alan veertien jaar oud was las hij van deze bekende zeiler het tweede boek ‘Cap Horn √† la voile’ dat hem inspireerde om rond Kaap Hoorn te zeilen.


Alan verhuisde van Parijs naar Amerika waar hij Natuurkunde studeerde en tot vorig jaar als Natuurkunde professor werkte. Zijn (tweede) Taya was een sterke performance cruiser, ontworpen door Julien Marin. De aluminium romp werd gebouwd in Massachusetts. Daarna brachten ze de romp naar Shippensburg en bouwde hij zelf, met hulp van zijn vrouw Katy, de buiten- en binnenkant. In november 2010 ging Taya te water in Baltimore, die zomer zeilde hij naar New York en terug en in de jaren daarna naar Corsica, de Canarische Eilanden en weer terug naar de Chesapeake Bay.¬† In 2015 zeilde hij met zijn zoon, Nathaniel, via Panama naar Frans Polynesi√ę. En vanaf daar zeilde hij Taya vorig jaar alleen naar Nieuw-Zeeland.

Mijn reis begon nadat ik vorig jaar mijn studio in Amsterdam verkocht had. Mijn doel was een grotere woning met een kleine tuin. Dit plan veranderde toen ik mijn ex-vriend Kevin ontmoette. Hij vertelde dat hij een wereldreis wilde maken en ik besloot met hem mee te gaan. De verkoop van mijn huis maakte het financieel mogelijk om te reizen en ik besloot van mijn wereldreis een boek te gaan schrijven. Het verhaal van een 30-jarige¬†vrouw die op zoek gaat naar wat echt belangrijk is in het leven en haar zoektocht, belevenissen en gedachten deelt via haar verhalen. We vertrokken eind mei 2017 en na drie weken reizen be√ęindigde ik de relatie met Kevin, we bleven uit nog even samen reizen maar in Nieuw-Zeeland wilde ik alleen zijn. Via de Facebookgroep ‘Wereldvrouwen’ vond ik kamer bij Jennifer, een Nederlandse vrouw die inmiddels tien jaar in Nieuw-Zeeland woont met haar Maori man Warren en haar 5-jarig zoontje Jaykob. Ze hielp me met het kopen van een auto en ik vond werk in haar favoriete restaurant Alfresco’s. Daar sprak ik de twee Nederlandse zeilers Janneke en Wietze die mij vertelden over Alan zijn zoektocht naar een crewmember. Later bevestigden een paar oudere zeilers uit Russell, Eddy Scott en Jim & Terry Cottier, dat Alan goed voorbereid was en Taya een sterke boot was. Het zou een spannende reis worden, een levens-veranderende ervaring en ik mocht rekenen op zo’n twee tot drie heftige stormen op dit stuk.

Na ruim twee weken nadenken besloot ik mee te gaan. Samen vertrokken we vanaf Opua, een kleine haven in het noorden van Nieuw-Zeeland. De eerste week werd ik zeeziek maar gelukkig was dat na ongeveer vijf dagen over. Op maandag 8 januari moest Alan drie keer naar de top van de mast klimmen om een vastgelopen grootzeilval los te maken.¬†DSCF9695We besloten na de tweede keer om een block naar de top van de mast te hijsen en op die positie vast te maken. Daardoor haalden we een nieuwe lijn voor het grootzeil zodat we die, buiten de mast om, zonder risico’s op blokkades konden hijsen en neerhalen. Na een paar dagen kwamen we er ook achter dat de watermaker niet werkte. Deze was in Nieuw-Zeeland nog helemaal nagekeken maar er kwam geen water uit. We hadden voldoende water maar moesten uit voorzorg wel zuinig zijn. Vanaf dat moment besloten we de afwas te doen met zeewater, wisten we dat we onze kleding niet zouden¬†kunnen wassen en zat er ook geen zoetwaterdouche meer in. We gebruikten vochtige doekjes en ik maakte gebruik van inlegkruisjes om toch een dagelijks fris gevoel te hebben. We hadden vooral veel lol met elkaar over wie het ergste stonk en wie het langste niet gedoucht had.dab6e778-99d5-45b3-a0b6-33e0a3047f3d_large_image

Alan vertelde me dat we westenwinden zouden moeten hebben maar de¬†weersomstandigheden waren niet zoals verwacht. De lage- en hogedrukgebieden bevonden zich niet op de verwachtte posities en we konden niet makkelijk afdalen naar de ‘Roaring Fourties’. Op 20 januari was het zelfs zo rustig dat we konden gaan zwemmen. Dit combineerden we natuurlijk met een ‘douche’. Op maandag 22 januari, dag 18, waren we eindelijk op 40 graden zuid en 153 graden west. En dat merkten we. Het was grijs, donker, koud en nat met een luchtvochtigheid van 99%. De super-blauwe-bloedmaan en eclyps hadden we helaas ook niet kunnen zien omdat de lucht volledig bewolkt was. De week er na, op woensdag 31 januari, waren we eindelijk op de helft! We staken ‘s avonds een flair aan om het te vieren. Voor mijn gevoel ging het allemaal nog erg makkelijk. We hadden wekenlang geen boot gezien en genoten erg van de zee, de stilte, de zonsondergang en soms van de prachtige sterrenhemel. Inmiddels wist ik hoe ik Taya moest besturen, de zeilen moest hijsen en kon ik met gemak midden in de nacht met 20 knopen wind een rif leggen.

Op woensdagochtend 7 februari (dag 34) merkten we dat overstag gaan niet lukte. Alan kwam erachter dat we ons stuurboord roer verloren hadden. Iets wat je op zo’n moment niet kunt geloven.¬†DSCF0891Alan stuurde direct een email naar zijn vrouw en daarna gingen we in overleg.¬†Met het roer aan bakboordzijde zouden we misschien nog naar Kaap Hoorn kunnen varen maar daarna zou het erg lastig worden om aan land te gaan in de Falkland Eilanden. Het risico op storm was nog steeds groot en we wisten we niet hoe Taya met √©√©n roer daarop zou reageren. Het was geen eenvoudige beslissing maar de droom was voor Alan hier ten einde. We besloten na onze koers te wijzigen naar Puerto Montt in Chili. Dat betekende ook dat Kaap Hoorn dit jaar niet meer zou lukken. Als we het roer zouden laten maken in Puerto Montt zou het bijna herfst worden en wordt het kouder en zijn de weersomstandigheden niet geschikt om rond Kaap Hoorn te zeilen. Wellicht zou Alan de reis volgend jaar nog kunnen proberen maar de kosten voor zo’n reis zijn hoog en zijn vrouw zat dit jaar al maandenlang alleen thuis. Ze had begrip voor zijn droom maar moest hem al die tijd missen. Ook Alan had het er moeilijk mee. Het liefst zou hij de reis met haar maken maar helaas was een oversteek voor Katy, zoals voor velen onder ons, niet weggelegd. De angst voor wat er zou kunnen gebeuren was bij haar meer aanwezig dan bij ons. Het was dus onzeker of hij zijn jongensdroom nu ooit nog waar zou kunnen maken.

Vrijdag 16 februari kwamen we terecht in het midden van een storm met 56 knopen. We hadden geprobeerd de storm te ontwijken maar hadden blijkbaar de verkeerde beslissing genomen. De avond ervoor had Alan een Jordon series drogue (zee-anker) aan de achterkant van Taya het water ingelaten en de meeste onderdelen van de windpilot verwijderd zodat deze niet zou beschadigen. We waren er klaar voor en de wind werd steeds sterker. Zo tussen 6:00 uur en 18:00 uur kwam de storm over ons en rond lunchtijd zaten we er middenin. Na een enorme golf hoorden we ineens iets. De drogue was door de kracht van de golf te er naar voren gegaan en was om on enig overgebleven roer gehaakt! Zonder twijfel besloten we snel onze kleding en laarzen aan te trekken, ons harnas om te doen en gingen we de kuip in. Alan had een lijn vastgemaakt aan het touw van de drogue aan bakboordzijde zodat we deze niet zouden verliezen. De lijn trok hij om het roer waarna hij de drogue aan bakboordzijde los haalde van Taya. Hij stond op zo’n 30 cm aan de achter- en buitenkant van de kuip terwijl hij dit deed en ik stond klaar om hem aan boord te trekken als hij zou uitglijden. Toen ik de enorme kracht zag van het touw van de drogue was ik verbaasd dat Alan het nog steeds vasthield. Hij kreeg het zelfs voor elkaar om het touw weer vast te knopen aan Taya. Ongelooflijk wat adrenaline met een mens kan doen! De dag na de storm, toen de wind gedaald was tot 26 knopen haalde Alan alleen de drogue weer in de boot. Hij maakte gebruik van de lieren aan beide kanten om stuk voor stuk de drogue-lijnen binnen te halen. Er waren zo’n 15 kegels gescheurd maar de overige 85 waren nog in orde. Op zondag 18 februari deden we wat kleine reparaties. De drogue had de hydrogenerator en de windpilot beschadigd en er waren een paar bouten los van de autopilot waardoor er een beetje water naar binnen stroomde. Na de reparaties gingen we verder.DSCF0356



Op dinsdag 20 februari kwam bij mij het besef. Nog maar 800 miles te gaan. Het zou nog ongeveer een week duren voordat we aan land zouden komen. Ik was van de zee gaan houden. De stille, ruige, mooie, lieve, wilde, sterke, grijze, blauwe, grote oceaan. Vroeger was het een troost vanaf het strand. Heerlijk uitwaaien en genieten van het eindeloze uitzicht en de prachtige horizon. Nu is het een liefde geworden. Vluchten van de werkelijkheid, een zijn met de natuur, rust en tijd om na te denken. Ik zou haar stilte missen, haar sterrenhemel en haar sterke wind die de zeilen van Taya vulden. Die avond stond ik wel een uur in de kuip met de zon op mijn rug voor me uit te staren. Ik keek naar de zee, naar Taya, naar de zeilen, naar de lucht, de vogels en de horizon en ik werd er emotioneel van. Twee tranen rolden over mijn wang. Het was zo prachtig. De wereld is zo mooi en zoveel mensen beseffen dat niet. De natuur is waardevol en ik zong die avond het lied dat ik eerder had geschreven: Mens ik heb je lief, wereld ik heb je lief. Zorg goed voor haar, wees lief voor elkaar.

Kort nadat ik mijn verhaal had geschreven vertelde Alan dat we het tweede roer verloren hadden. Het bakboord roer was ook weg. Het leek alsof het recht was afgezaagd, net zoals bij de andere kant. Deze keer geloofde ik het echt niet. Het was onwerkelijk. Ik vroeg hem meerdere keren of hij het wel goed gezien had. Maar het was echt… we waren stuurloos. Alan schreef rond 21:50 uur een bericht aan zijn vrouw en aan Peter van ‘The pacific Seafaerersnet’ waar we elke dag om 03:00 uur UTC ons rapport aan gaven over onze positie en de weersomstandigheden. We besloten de volgende ochtend een poging te doen om met een klein zee-anker te sturen. Dat werkte.DSCF0400 We konden met een snelheid van zo’n 3 knopen redelijk goed onze koers vasthouden naar Valdivia. Valdivia was eenvoudiger dan Puerto Montt omdat er minder stroming is. Samen dachten we dat we dit de komende twee tot drie weken nog wel vol konden houden. We zouden het weer goed in de gaten moeten houden zodat we op tijd hulp konden vragen wanneer het te gevaarlijk werd. Maar rond 9:00 uur, na het testen en overleggen lazen we in een email van de MRCC dat er een Chinees vrachtschip, de Nanjing Express, onderweg was naar ons. Ze schreven dat er een aantal stormen aan zouden komen en dat dit onze enige kans was. Hierna zou het erg lang duren voordat er weer een schip op onze route zou zijn.

De Nanjing Express had die ochtend rond 3:40 uur bericht gekregen dat wij zonder roer 230 miles ten zuid-westen van hun waren en hadden om 6:00 uur hun koers gewijzigd naar ons. Ze waren met een leeg schip onderweg van Noord-China naar Corral om daar het schip vol te laden met houtsnippers. Alan moest beslissen of hij de hulp van het schip wilde accepteren of niet. Voor de duidelijkheid: Als we de hulp zouden accepteren zouden we Taya verlaten en moeten laten zinken. Jarenlang werk, voorbereiding, herinneringen en ontzettend veel waarde aan spullen zou naar de bodem van de oceaan gaan. Alan schreef in een mail naar zijn vrouw Katy de volgende vijf redenen:

  1. De komende dagen zijn er geen andere schepen in de buurt om hulp te bieden en ook al werkt het sturen met de drugue in de huidige weersomstandigheden, we hebben frontale weersystemen in het vooruitzicht met windstoten van 45 knopen.
  2. Ik ben verantwoordelijk voor Janneke haar leven. En ook al was ze nog steeds gewillig om door te gaan, de risico’s zijn significant hoewel niet onoverkomelijk.
  3. Vrienden en familie hoeven zich geen zorgen maken over onze veiligheid de komende twee tot drie weken.
  4. De kustwacht heeft inmiddels al een schip zijn koers laten wijzigen om ons hulp te bieden. Ze weten wat ze doen en hun mening is extreem belangrijk.
  5. Vanuit financieel oogpunt, ook al is het een groot verlies, als ik de actuele waarde van de boot, de reparatiekosten en de reis naar huis bereken is het verlies dragelijk.

Hij vond de beslissing verschrikkelijk om te maken maar het was waarschijnlijk de juiste. Taya was nog steeds sterk en waarschijnlijk konden we nog best een storm overleven met gebruik van de drogue maar dit was de verstandige keuze. Nu was het rustig en konden we veilig aan boord gaan van de Nanjing Express. Nadat hij zijn email geschreven had ging hij in de saloon zitten op de bank, leunde achterover in het kussen en sloot zijn ogen. We spraken niet veel. Mijn gevoel werd uitgeschakeld en ik probeerde uit te zoeken wat ik mee kon nemen. Eerst probeerde ik mijn grote backpack zo klein mogelijk te maken en daar de meest belangrijke spullen te doen, maar dat was te zwaar. Daarmee kon ik niet eenvoudig een touwladder opklimmen. We besloten alleen een kleine backpack mee te nemen en ik begon foto’s te nemen van dingen die ik niet mee kon nemen. Kaartjes, brieven, een duik-logboek, kleding en de Bijbel die ik van mijn vader gekregen had. Terwijl ik aan het selecteren was bleef Alan liggen. Tot ik hem vroeg of hij niet wilde uitzoeken wat hij mee wilde nemen. Ik stelde voor ook voor hem nog foto’s te maken van dingen die hij achter moest laten. Na een diepe zucht begon hij ook met het inpakken van zijn tas.

Rond 23:30 uur was de Nanjing Express bij ons. We zagen het schip al van grote afstand. Het was een rustige avond. Alan had het zeil nog steeds gehesen en we schenen met een felle lamp op het zeil zodat ze goed konden zien waar we waren en waar de voorkant was. Ze kwamen van het noord noord-oosten en Taya lag met de voorkant naar het westen. Voor de zekerheid deed Alan de motor aan zodat we, als het nodig was, naar achteren konden gaan. Mijn hart begon sneller te kloppen terwijl het schip steeds dichterbij kwam. We zagen dat het schip leeg was en we een lange weg te gaan hadden om boven op het dek te komen. De bemanning was foto’s aan het maken we hoorden wat Chinees geschreeuw.


De kapitein (master) vroeg ons of we een lijn hadden van 50 meter die ze omhoog konden halen. Alan maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya. We waren beide erg oplettend dat deze niet per ongeluk nog ergens achter zou haken en Alan telde zo’n 80 meter. Toen het schip op een paar meter afstand was gooiden ze een lijn met een zware bal naar ons toe. Alan maakte deze vast aan ons ankertouw en we bevestigden dat ze het omhoog konden halen. We lagen nu aan bakboordzijde aan de voorkant van het schip en Taya schuurde langs de zijkant. Ook onze mast sloeg tegen de Nanjing Express en √©√©n van de zalingen brak. In de verte zag ik een ladder. Die hing halverwege het schip. Later hoorden we dat het schip 215 meter was dus we moesten ongeveer 100 meter naar achteren gesleept worden. Ze sneden ons ankertouw door en trokken ons naar achteren met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat. Tijdens deze manoeuvre gebruikten ze de boegschroeven een aantal keren om meer afstand te cre√ęren tussen hen en ons. Ook al was het rustig, soms gingen wij omlaag in een golf en ging de Nanjing Express omhoog. Deze contra-beweging zorgde ervoor dat we soms het groene alg konden zien aan de onderkant van het schip terwijl de ladder op dat moment ongeveer 4 meter boven ons hing en even later zagen we het touwladder op gelijke hoogte als ons dek.

Ze brachten ons te ver naar achteren waardoor de ladder vlak voor de mast hing. Ze brachten een touw naar beneden waaraan Alan onze rugzakken vastmaakte. Deze trokken ze omhoog en daarna kwam het touw weer naar beneden. We beseften dat we wel een reddingsvest maar geen harnas om hadden. Snel trok ik een harnas aan en maakte Alan mij vast aan het touw. Daarna zag Alan dat de windgenerator vlak naast de ladder tegen het schip sloeg en hij stopte deze. Mijn hart ging tekeer. Het was donker. We hadden verlichting van onze hoofdlampen en vanaf de Nanjing Express schenen ze vanaf 14 meter hoogte naar beneden. Mijn focus was op het touwladder.

We gingen omhoog en naar beneden. Elk moment dat we hoog waren bedacht ik hoe het zou zijn om te gaan en probeerde ik zo goed mogelijk voor te stellen hoe ik dat het beste kon doen. Toen we weer beneden waren was ik klaar om te gaan. Vroeger met gymnastiek kon ik het ook goed. Van een kast naar een rekstok. Zo had ik het in gedachten. Daar ging ik dan. Ik stapte de kuip uit, richting de railing, ging naar voren en greep snel met beide handen de ladder vast. Daarna plaatste ik snel mijn voeten en deed twee of drie stappen. Toen zag ik de windgenerator vlak naast mij tegen de stalen romp slaan, hij draaide met hoge snelheid en ik hoorde het gesuis. Aan de andere kant sloeg de mast tegen het schip¬†dus ik besloot zo snel mogelijk te klimmen. In een snel ritme klom ik omhoog. De bemanning hoorde ik boven mij schreeuwen en ze trokken aan het touw dat vastzat aan mijn harnas. Dat hielp om sneller te gaan. Eenmaal boven trokken ze me met vier man aan boord. Ik was kapot. Hijgend liep ik naar de plek waar ik onze tassen zag staan en ik zakte door mijn knie√ęn. Daar zat ik dan. Veilig een paar meter achter de bemanning. Maar nu Alan nog.¬†Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken‚Ķ Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. ‚ÄúShe looks fine. She still looks good‚ÄĚ zei hij.

Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Het duurde drie dagen om naar Chili te varen. We konden eindelijk warm douchen en er werd goed voor ons gezorgd. We maakten dumplings om te vieren dat we gered waren, speelden pingpong en kregen een rondleiding door de machinekamer. ‘s Avonds zat ik, net zoals ik op Taya deed, aan de achterkant van het schip te kijken naar de zonsondergang. Er waren weer vier albatrossen. Prachtig.

De dag dat we aan anker zouden gaan kregen we te horen dat we die avond opgehaald zouden worden door Armada. Het was zaterdag 24 februari en de Nanjing Express moest wachten tot het vloed was zodat ze de haven in konden varen. Na het ankeren kwam er een moderne boot met zwaailichten naar ons toe. Een Chileense man kwam aan boord en er werden twee reddingsvesten omhoog gehesen voor ons. We namen afscheid van de kapitein en zijn bemanning, gingen met een trap tot halverwege naar beneden en mochten daarna onze kunsten op het touwladder weer laten zien. Deze keer naar beneden. Ze hadden wel een roer en een zachte zijkant dus deze keer was het iets minder spannend. Ze brachten ons aan wal waar een ambulance met zwaailichten op ons wachtte. Ze brachten ons naar het ziekenhuis in Corral. Alles voelde een beetje overdreven maar het is blijkbaar procedure. De dokter, die zo serieus keek dat ik in de lach schoot, vroeg of we drugs gebruikten (medicijnen) en vroeg daarna of we ons goed voelden. Ze namen onze temperatuur op en we kregen een bloeddrukmeting. Ze probeerden allemaal mijn naam uit te spreken, dat was nogal lastig, dus ik zei dat ze Juanita mochten zeggen. In het ziekenhuis kreeg onze man van Armada een bericht van Charlotte. Charlotte is honorair consul (dat is een vrijwillige functie) voor het consulaat en wilde weten of alles goed met ons ging. Na het serieuze ziekenhuisbezoek werden we weer terug gereden, deze keer in een gewone auto, naar de boot en vlak voordat we de boot weer in gingen moest ik Charlotte bellen. Anders zouden de mannen van Armada problemen krijgen zei de man met een lach. Ze vertelde dat ze buiten de stad was omdat het in Valdivia, waar we naartoe gebracht zouden worden, feest was. Het was een jubileum en daarvoor waren duizenden mensen naar de stad gekomen. Waarschijnlijk was er dus ook geen plek in een hotel dus zou Charlotte proberen iets te regelen. We moesten haar terugbellen als onze immigratie in Valdivia afgerond zou zijn.

Het duurde ongeveer 40 minuten om naar Valdivia te gaan en we zagen op afstand allerlei verlichting in de lucht schijnen en hoorden de muziek. Toen we bijna in de stad waren kwam er een boot naast ons met verkleedde danseressen en dansers. Overal waren mensen. De kade zat vol en daarachter liepen honderden mensen heen en weer. Vergelijkbaar met Koningsdag of Gay Pride. Er was kermis, markt, muziek en de restaurants zaten vol. We moesten in het centrum uitstappen bij het politiebureau en werden met zwaailicht aan wal gebracht. Van ongeveer 50 dagen rust op zee naar ineens een grote chaos. Het was een andere onwerkelijke ervaring. We liepen naar het bureau en daarna mocht ik Charlotte weer bellen. Ze vertelde dat we naar haar appartement mochten gaan en ze zou een vriend van haar, Rafael, sturen met de sleutel. Ze vroeg daarna of ze de Chileense mannen mocht spreken zodat ze alles goed kon afhandelen en hun het adres kon geven waar ze ons konden afzetten. Taxi’s en bussen waren ook onmogelijk om te vinden in deze drukte. We stapten na het telefoongesprek in de auto en zeiden gedag tegen de man van Armada. Daarna reden we naar een politiebureau waar we een briefje in onze handen gedrukt kregen die we niet mochten verliezen, het was onze enige manier om zonder problemen uit Chili te komen. En daarna reed de man snel door naar het adres van Charlotte. We hoefden voor de immigratie niet eens uitstappen, ze controleerden onze tassen niet en ook het ziekenhuisformulier werd niet gevraagd. Misschien wilde iedereen snel feestvieren. Tijdens de rit zagen we een vuurwerkshow en hoorden we een drumband. In de hele stad was het feest en iedereen liep na de vuurwerkshow massaal over staat zodat we bijna niet vooruit kwamen. Aangekomen bij het appartementencomplex liep Rafael direct naar onze auto en stelde zich voor. Hij sprak met de congierge beneden bij de ingang en liep met ons naar de tiende etage om daar een korte rondleiding te geven in Charlotte haar huis. Hij nam ons daarna mee naar een restaurantje om de hoek en trakteerde ons op een burger en lokaal biertje. Heerlijk! Vers eten en bier van de tap. Dat hadden we lang niet gehad. De volgende ochtend boekte Alan voor ons vliegtickets van Valdivia naar Santiago, Toronto en als laatste bestemming Washington. Hij wilde zo snel mogelijk thuis zijn en ik besloot mee te gaan. Rust nemen klonk als een goed idee na deze gebeurtenissen. In Santiago kregen we te horen dat ik voor Canada een ETA nodig had. Deze kon ik beide online aanvragen en de goedkeuring was ruim op tijd binnen. Bij de gate vroeg ik nog of alles in orde was. Alles was akkoord zeiden ze. Maar bij het boarden kregen ze een alarm dat ik ook nog een ESTA moest hebben voor Amerika. De aanvraag was snel gedaan maar de goedkeuring was helaas niet snel genoeg binnen. Air Canada bood aan voor mij een hotelovernachting te regelen met vervoer, diner, ontbijt en lunch. De volgende dag werd ik dan om 17:30 uur weer opgehaald om met de volgende vlucht mee te gaan. Het Sheraton Santiago was centraal gelegen en ik heb de volgende dag nog iets van deze mooie stad kunnen zien. Daar zou ik zeker nog een keer naar terug willen gaan!

De volgende dag, 27 februari, rond lunchtijd arriveerde ik in Washington. De volgende dag gingen we kleren kopen en inmiddels zijn ook de hardloopschoenen besteld. Mijn telefoon en simkaart zijn op het moment nog geen beste vrienden maar ik ben bereikbaar via WhatsApp, email en Messenger. Misschien heb ik nog niet gereageerd op sommige berichten maar dit verhaal had voorrang.

Hoe gaat het nu? We komen langzamerhand terug in de realiteit. Alan is druk op zoek naar een nieuwe boot en kan niet wachten om weer het water op te gaan. Katy is dankbaar en heeft mij haar oude gitaar, kleding en een backpack gegeven. Alan en Katy hebben me meegenomen naar vrienden en gisteravond hebben we foto’s en video’s bekeken. Het is warm naast de open haard. We hebben een dak boven ons hoofd, een bed om in te slapen en we zijn gezond. We missen de rust van de oceaan en het geluid van de golven maar dat is iets om weer naar uit te kijken. Alan moet wennen aan het feit dat hij nu thuis en gepensioneerd is en weet niet wat hij moet doen. Misschien af en toe zeilen in combinatie met les geven. Hij hoopt dat er meer vrouwelijke natuurkunde professoren komen. Voor mij was hij een goede leraar. We hebben goede gesprekken gehad en dromen nog steeds over een betere wereld. Katy is actief handtekeningen aan het verzamelen. Haar doorzettingsvermogen is goud waard. We zijn blij om terug te zijn maar missen de zee.

Gedurende de storm en redding ben ik nooit écht bang geweest. Ik had vertrouwen in Alan, Taya en in de kapitein van de Nanjing Express. Ze waren sterk, kalm en wisten wat ze deden. Er komt een nieuwe Taya en op een dag gaan we weer varen.

Namens Alan en mij wil iedereen heel erg bedanken voor alle lieve berichten. Dat deed ons goed. Mijn verhalen zullen weer iets minder vaak gepost worden omdat ik voor de open haard zit en bezig ben met het schrijven van mijn boek met de titel: ‘Daarom: de Wereld’. En als ondertitel: Wat als het ons de wereld kost? Hou me vast en vertel me dat het goed komt. Dat de wereld ok is. Dat het goede overwint.

Bedankt voor jullie begrip.

Liefs Janneke

Positie: 40.02′ N – 77.27′ W
Koers: vooruit
Snelheid: z.s.m.


Kleren kopen

Na een gecompliceerde reis ben ik gisteren eindelijk ‘thuis’ gekomen bij Alan en Caty. Omdat ik geen schone kleren heb gaan we zo shoppen. Ik heb eindelijk weer goed geslapen. Gisterennacht heb ik in het vliegtuig maar 1 a 2 uurtjes kunnen slapen. Nu doe ik een wasje, draag ik een broek van Nathaniel (Alan zijn zoon), een ‘toeristen t-shirt’ die ik in Chili heb gekocht en een vest van Caty. We hebben net een heerlijke verse salade gegeten. Wat heb ik dat verse voedsel gemist zeg! Vanavond ga ik verder met het schrijven van het verhaal… ik vraag nog eventjes geduld van jullie. Mochten jullie nog specifieke dingen willen weten hoor ik het graag, dan voeg ik die informatie toe aan het verhaal.