Molen Edens

Molen Edens. Elke ochtend en avond zie ik de molen staan, maar sinds afgelopen woensdag kijk ik er anders naar.

Woensdag ging ik met mijn 94-jarige vriendin naar het Nieuwjaarsconcert. Ze is nog kwiek voor haar leeftijd en zonder rollator liepen we door de Langestraat naar de Klinker. Eenmaal binnen namen we direct de lift en gingen naar onze plekken op het balkon. Rij 4, stoel 28 en 29.

Het was een kleine uitdaging. Met beide handen aan de leuning lukte het mijn vriendin toch om geheel zelfstandig de treden te beklimmen en ik liep schuin achter haar ter ondersteuning als ze toch even een beetje begon te wiebelen. Ik hield de zitting naar beneden van de stoel die het meeste naar het midden zat zodat ze een iets beter zicht had op het Noord Nederlands Orkest.

Naast mij kwam een goedgeklede man met twee van zijn vrienden. Hij had zich ook goed vastgehouden aan de leuning en ook voor hem hield ik de zitting naar beneden zodat hij zich veilig kon laten zakken. Helaas moesten daarna nog meer mensen in onze rij. We stonden allemaal op als er iemand langs wilde want er is eigenlijk nét iets te weinig ruimte om er langs te kunnen lopen. Mijn vriendin, die niet al te groot is, mocht gelukkig blijven zitten.

Om 20:15 uur deed onze burgemeester Cora-Yfke Sikkema een kort welkom waarin helaas genoemd werd dat de gemeente financieel in zwaar weer zit. Daarna begon het concert. De eerste helft was, net zoals dat bericht, in een mineur-achtige sfeer. Toen was het pauze.

Mijn vriendin bleef zitten terwijl ik een kop koffie haalde. Bij de bar vroeg ik of ik het drinken mee mocht nemen voor een 94-jarige vrouw. De dame twijfelde of ik het drinken de zaal in zou krijgen, maar toen ik terug liep was haar collega bij de ingang net even in gesprek met iemand anders. Ik liep door alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

“Ik heb koffie meegesmokkeld.”

Mijn vriendin lachte, nam het schoteltje aan en nam een slokje. “Lekkere koffie.”

“De koffie was gratis en  ze hebben ook gebakjes, maar ik had mijn handen vol. Als u een gebakje wilt dan loop ik nog een keer.”

“Nee heur. Dit is genoeg. Dit kopje drinkt lekker.”

Even later kwam de vrouw die bij de deur stond naar ons toe. Ik kreeg het bijna benauwd en dacht even dat we, of onze kopjes, de zaal uitgezet zouden worden.

“Er is beneden drinken voor u.” Zei de mevrouw tegen de mensen achter ons.

“Ja, hiernaast is ook een zaaltje. Ze hebben gratis koffie en wijn.” Vulde ik aan.

Toen ik de kopjes terugbracht zag ik dat er in het zaaltje vooral politieke en zakelijke mensen aanwezig waren. Er stond Rabozaal op de deur. Inmiddels begon ik te twijfelen over de gratis koffie. Misschien was dit een VIP ruimte? Ach ja. Er stond niets op de deur dus hoe kon ik het weten? Soms moet je geen slapende honden wakker maken. Ik heb maar niets gevraagd en liep terug naar mijn plek. Naast mij kwam de man weer zitten op plek 30. Ik zag dat hij een speldje droeg. Zo’n speciaal lintje met oranje.

“Wat heeft u een mooi speldje.”

De man, die zich later voorstelde als Klaas Strijk, begon te stralen.

“Ik weet nog steeds niet goed waarom ik dat speldje heb gekregen, maar mensen vonden dat ik het verdiende. Ik ben wel 40 jaar vrijwillig molenaar geweest bij Molen Edens, maar toen ik hem kreeg noemden ze ook allemaal dingen die ik al lang vergeten was.”

“Oh, nou dan heeft u vast veel goeds gedaan. Wat prachtig dat u daar een speldje voor heeft gekregen. Mijn opa had ook zo’n speldje. Hij was wel 16 jaar raadslid in Vlagtwedde en was ook dirigent.”

De zaal werd weer stil. De deuren werden gesloten, de dirigent liep het podium op en het concert begon aan de tweede helft. Nu hoorden we vrolijke bekende melodieën.

“Er zit nu tenminste meer melodie in.” Zei mijn vriendin blij.

Ze neuriede soms mee en ik zag af en toe haar hoofd op de maat heen en weer gaan. Prachtig. Ze speelden dat stuk waarin grappige vogel- en eendengeluiden gemaakt werden. Aan het einde mochten we, zacht en daarna hard, meeklappen. Wat hebben we genoten. En de stralende ogen van molenaar Strijk van Molen Edens blijven de hele week in mijn gedachten als ik ‘s ochtends en ‘s avonds uit mijn slaapkamerraam kijk.